Maandag zijn we in ons appartement getrokken. Een uitgebreide plaatsbeschrijving gedaan. Het is een vrij oud appartement (17 jaar oud), afgeleefd en voor de zoveelste keer ‘fixed up’ zoals ze hier zeggen, met alle gebreken vandien, maar “it feels like home”. Ik had vooraf met Johan afgesproken dat hij deze keer de veeleisende huurder zou uithangen. Daarvoor had ik steeds het woord gevoerd maar het is echt vermoeiend constant assertief te zijn en na een tijdje wordt het gewoon genant dat je staat te klagen over een loszittende kraan. Je voelt je dan zo’n onozele verwende expat, wat je in se ook bent. Johan ging deze keer helemaal op in zijn rol van veeleisende doch beleefd glimlachende huurder (volgens de boekskes blokkeren Thai bij stemverheffingen en krijg je niets meer gedaan). Ikzelf gaf het na een half uur al op en werd eerder apatisch. Zo’n toer door een apartement van 250 m2 neemt algauw een paar uur in beslag. Alles van meubel, vloer, raamkozijn tot WC-rolhouder wordt geïnspecteerd op beschadiging. Maar Johan gaf niet op, een borg van 6000 EUR hield hem scherp. Lucky me.

Sfeerfotootjes van onze tuin:

De in de brochure zogenoemde "joggingtrack", eerder: fietsweggetje voor kinderen

 

Eentje om jullie jaloers te maken: ons plonsbadje

Dinsdag is Johan al gaan werken en kon ik al proeven van mijn rol als thuiszittende moeder. Het is me wat ontgaan want ik had barslecht geslapen. Daar we nog wachten op het kinderbed van Onno en we een beperkte lakenset hebben, slaap ik met Juno en Onno in één groot bed en Johan in een andere slaapkamer. Romantiek tijdens de zwoele Bangkokse nachten is nog veraf. Het bed delen met 2 woelige kinderen is niet slaapbevorderend + we zijn nog aan het uitzoeken hoe we de temperatuur in de kamers draaglijk houden. Nu was het airco aan; terug uit bed airco af want te koud (we hebben ook geen dekens); terug uit bed want weer te benauwd; terug… De nacht van dinsdag op woensdag ging veel beter omdat we ontdekt hadden dat je ook de temperatuur van de airco kan regelen en dus hoger kan zetten. 

Dus vandaag super uitgeslapen. Hoofdactiviteit – ik beken – naar de Carrefour gegaan. Aangezien onze Visa zondag gestolen was op Chatuchak Market hadden we nog maar de helft ingekocht. Het was zo’n supergrote (voeding, kledij, TV, keuken, badkamermateriaal…) Uit gemakzucht. Het is toch iets relaxter dan met 2 kinderen gaan zweten op Chatuchak Market om temidden van de duwende massa het gewenste kraampje te vinden temidden van 1000 andere kraampjes. Da’s goed als je alleen bent. De charme mis je dan wel maar dat kon me vandaag effie gestolen worden. Maar toch, ook hier wordt Onno doodgeknuffeld door het overtallig personeel -in België ben je dolblij als je eindelijk een verkoopster tussen de rayonnen ontwaart, hier moet je ze continu ontwijken met je kar. Voor een Westerse snelle efficiënte aankoop, leve Carrefour tot dusver (let wel in België ben ik een overtuigd Delhaiziste).

Herdgekookte kippeëieren met kleurtje bij Carrefour. Die groene zijn gekookt in groene thee en ik denk die roze in een chilipeperaftreksel

Aangezien we geen auto hebben, zijn we met de taxi naar de Carrefour gegaan. Bij aankomst aan het appartement begon het ietsiepietsie te regenen (trouwens van regenseizoen heb ik hier nog niet veel gemerkt) en toen kwam het moment waarop ik mijn hele leven al heb gewacht – niet dus: één van de bewakers (er staan er meestal zo’n 3 te lummelen aan de ingang) deed een gigantisch grote paraplu open, zodat de regen onze tere huid niet zou bevochtigen. Lichtjes hilarisch. Daarna bracht de andere bewaker onze inkopen naar de voordeur van ons appartement. Pfff effie bekomen hoor. Mannen gaan afzien als ik terugben in België.