You are currently browsing the monthly archive for mei, 2009.
Vrijdag vliegen we met zijn allen terug naar Belgie. Onno heeft uveitis, een zeer kwalijke ontsteking, in beide ogen. Thaise dokter raadde aan om verder onderzoek heel dringend in Europa te laten doorgaan. Vluchten herboekt. Afspraken gemaakt. Utrecht, lijkt ons de beste plaats. Op 4 juni wordt Onno daar onderzocht. Wordt vervolgd.
Expat zijn is permanent afscheid nemen, realiseerden we ons vandaag opnieuw. We waaiden deze zondag vrienden uit naar Jakarta. Juno’s favoriete kameraadjes. Tja. Een doorsnee expat is hier pakweg 3 jaar. Afgesneden van zijn oude vriendenkring en familie is hij op zoek naar nieuwe vrienden. Kenmerken : vervagend hokjesdenken, de oude culturele hokjes zijn er niet. Minder aftasten. Opener. Meer kansen geven. Intenser. Een eenvoudige koffieklap leidt veel sneller tot het openbreken van een fles wijn, op het terras.
The time is always now, vinden we vandaag. Tip van uw dienaar : Kunst is om iemand aan het begin van zijn contract te leren kennen. Meestgestelde vraag: How long is your contract? 4 months left? Mmmm. You say hello, I say goodbye.
Jaarlijkse traditie op de school van Juno. Een veiling. Opbrengst gaat naar schooltje voor kansarmen in het Zuiden. Wat wordt er geveild? Kunst. De groepswerken van het voorbije jaar. Ouders pikken natuurlijk het werkje uit waar hun dochter/zoon aan heeft meegewerkt. Bieden flink door. Iedereen blij. Kindjes uit het Zuiden, kindjes van ELC, ELC en de trotse mama’s en papa’s. Er hang nu een heel mooie ELC – Year One (Flower - Nr 1 , acryl, on canvas ) aan onze muur.
Met 2 maanden voorsprong hebben we Juno’s 6de verjaardagsfeest alvast in Bangkok gevierd. Kwestie van dat kind wat op te warmen. Het was vooral om praktische redenen: juni-juli verblijven we in Belgie. Als we het na onze terugkeer naar Bangkok hadden gevierd, dan had ze niet alle vriendjes kunnen uitnodigen. Immers, vele kindjes verhuizen alweer naar ander bestemmingen in het kielzog van ma en pa.
Juno vond het eerst “het beste verjaardagsfeest ooit”, nadien in haar bed, de indrukken van de dag verwerkend, “een beetje plezant” (“te weinig kindjes!”- er waren er 12 en dat vond ik al vrij onbeheersbaar – ”enkel in het begin toen ik aan het puzzelen was met Tsuf, dat vond ik leuk” – ma en pa zich maar uitsloven met het bedenken van de orgineelste spelletjes). Alle waterspellekes zoals waterballongevecht, emmers vullen met bekertjes, snoephappen in het water,… met op het einde de obligate sprong in het zwembad zijn de revue gepasseerd.
Onno vatte het ganse feest post bij de eettafel voor een suikerdieet. Zo ontdeed hij de egelcakejes systematisch van hun chocolade stokjes, waarna iedereen de gaatjes in de cakejes argwanend bekeek en vervolgens links liet liggen. Of hij besloot een overgebleven kwart van de verjaardagstaart alleen te veroberen. Dat was even afkicken de volgende dagen.
Juno keek vooral uit naar het moment dat iedereen naar huis ging, dan kon ze eindelijk haar cadeaus openmaken. In Azie is het not done je cadeaus open te scheuren in het bijzijn van de gever. Kwestie van hem of haar niet in verlegenheid te brengen met uistpraken als “Ik vind Little Pony stom” of “Waarom geeft Oscar een dun boek en Amir 2 dikke boeken?” etc. Binnen 2 maanden wacht haar een Belgisch feestje…
Wat overkwam uw dienaar gisteren ? Na uren door de mall ( zie fotootje) Panthip gedoold te hebben vond hij uitgelaten wat hij nodig had. Wuift naar groepje verkopers. Geen reactie. Nogmaals wuiven. Verkoper komt twijfelend aan. ” I would like to buy this. How much is it? ” Verkoper: “No have”. Uw dienaar herhaalt. Verkoper: “No have”. Brede glimlach. Typisch Thais. Collega’s haalden gelijklopende verhalen boven. Toilet in Siam Paragon? No have. Liever gokken op ” No have” dan ” Ik ben niet mee”. Gezichtsverlies is erg. Aandoenlijk, niet.
Stresserend avondje in die mall, dat wel. Panthip is trouwens onlangs in de prijzen gevallen: meest stresserende mall. Het dankwoord klonk als : “To the electronics vendors who never bother with price tags, to the kiosk owners who crowd the passageways, to the promotional girls who never stop shouting gibberish into over-amped microphones, to the tuk-tuk and motorcycle drivers who always overcharge for a hopeless escape attempt on Petchburi Road, to the mosquito-like touts and their endless offers of sex DVDs, and most of all to the original sadistic architect who designed this nightmare of a building with identical floors, hidden staircases and stooping passageways, this award really belongs to you.”
Niet voor broekventen, deze mall.
PS. Uw dienaar heeft zijn aankoop in het Thais afgewerkt.
Twijfel. Zou ik het rapport van mijn dochter op het net gooien? Of alleen naar de oma sturen. Er was wel vraag naar : Hoe doen ze het op school? Wel voluit dan.
Juno's rapportje
En Onno? Onno bekwaamt zich verder in het Onnoos, een vreemde hilarische combinatie van Engels en Nederlands. De Croo-achtige combinaties. Bij momenten, alleen voor ingewijden. Wel steeds schattig
Papa komt thuis.
Juno komt aangelopen.
“Papa, papa, zal ik een boekje voor je voorlezen? Papa ploft neer en luistert. Juno leest Kipper the Clown. ” The children put on a circus. Kipper was a clown. Floppy pulled his leg. Chip was a strong-man. ( Papa: zo spel ik dus correct a strong-man) He made everone laugh. Wilma and Biff did gymnastics. ( Papa: gymnastics, wat een vreemd woord) Everyone had a drink. What a good circus, said Mum. Will was a stuntman. Kiper was fed up ( Papa, dus zonder with?) . He wanted to be a stuntman. Look at me, he said. Everyone looked at Kipper. Oh no. I am a clown, after all, said Kipper.
Mooi niet?. En zo onderwijst Juno nietsvermoedend aan Onno en papa of mama. Ik had het iets later verwacht.
Andere blabla