Met 2 maanden voorsprong hebben we Juno’s 6de verjaardagsfeest alvast in Bangkok gevierd. Kwestie van dat kind wat op te warmen. Het was vooral om praktische redenen: juni-juli verblijven we in Belgie. Als we het na onze terugkeer naar Bangkok hadden gevierd, dan had ze niet alle vriendjes kunnen uitnodigen. Immers, vele kindjes verhuizen alweer naar ander bestemmingen in het kielzog van ma en pa.

Juno vond het eerst “het beste verjaardagsfeest ooit”, nadien in haar bed, de indrukken van de dag verwerkend, “een beetje plezant” (“te weinig kindjes!”- er waren er 12 en dat vond ik al vrij onbeheersbaar –  ”enkel in het begin toen ik aan het puzzelen was met Tsuf, dat vond ik leuk” – ma en pa zich maar uitsloven met het bedenken van de orgineelste spelletjes). Alle waterspellekes zoals waterballongevecht, emmers vullen met bekertjes, snoephappen in het water,… met op het einde de obligate sprong in het zwembad zijn de revue gepasseerd.

Onno vatte het ganse feest post bij de eettafel voor een suikerdieet. Zo ontdeed hij de egelcakejes systematisch van hun chocolade stokjes, waarna iedereen de gaatjes in de cakejes argwanend bekeek en vervolgens links liet liggen. Of hij besloot een overgebleven kwart van de verjaardagstaart alleen te veroberen. Dat was even afkicken de volgende dagen.

Juno keek vooral uit naar het moment dat iedereen naar huis ging, dan kon ze eindelijk haar cadeaus openmaken. In Azie is het not done je cadeaus open te scheuren in het bijzijn van de gever. Kwestie van hem of haar niet in verlegenheid te brengen met uistpraken als “Ik vind Little Pony stom” of “Waarom geeft Oscar een dun boek en Amir 2 dikke boeken?” etc. Binnen 2 maanden wacht haar een Belgisch feestje…