Olifant in nood

Vorige week in Chiang Mai een olifantenkamp bezocht, The Elephant Nature Park. Geen voetballende olifanten gezien, noch schilderende, wel veel beschadigde. Het was een opvangcentrum voor mishandelde olifanten. Er liepen er zo’n 30 rond. De olifant in Thailand heeft veel van zijn vroegere status verloren. Hij wordt gezien als een werkdier waar je zoveel mogelijk je centen mee moet verdienen. Ofwel zitten ze van ’s morgens vroeg tot ’s avond met toeristen op hun rug rond te sjokken, of boomstammen te versleuren, of te bedelen in Bangkok temidden van het drukke verkeer, … Hier heerst weinig respect voor het dier. Lek, een lid van een bergstam in het Hoge Noorden van Thailand, kon het olifantenleed niet langer aanzien en besloot de olifant te redden. Dit met veel tegenkanting van de overheid, toerisme industrie, boeren,… Ze is op alle mogelijke manieren geintimideerd geweest. Maar toen ze in 2005 door Time Magazine tot Asian hero of the year wed uitgeroepen kon de Thaise overheid niet anders dan haar steunen. De hele internationale pers keek immers toe. Nu kan ze in alle rust haar reddingswerk verderzetten.

Olifanten die we hebben ontmoet tijdens ons bezoek:

Jungle boy

Juno met Jungle Boy en zijn mahout

Jungle Boy is een jonge olifantenstier geboren in het kamp. Lek had zijn hoogzwangere moeder toeristen zien rondsjouwen. Dankzij Lek kon de hoogzwangere olifant haar baby in alle rust in het park baren. Jungle Boy werd geboren. Na 2 maanden moesten moeder en zoon terug naar het trekkingkamp. Jungle Boy, 2 maand oud, wilde natuurlijk bij zijn moeder zijn en sjokte ganse dag met haar mee. Zeer zwaar voor hem aangezien zo’n baby’s nog heel veel slaap nodig hebben. Lek haar hart brak en heeft moeder en zoon gekocht. Nu is hij al een grote jongen met een stevige set slagtanden, die graag wil poseren met Juno in ruil voor wat mais.

Medo

Medo met boezemvriendin Mae Mai

 

Medo is een vrouwtje. Ze werkte jarenlang in de houtindustrie. Op een dag had ze haar enkel gebroken door een vallende boomstam. Ze werd arbeidsongeschikt. Om toch nog iets aan haar te verdienen, besloot de eigenaar haar zwanger te maken. Geketend aan 4 poten werd ze aangevallen door een bewilderde olifantenstier. Niemand kon haar redden. Uiteindelijk na vele uren werd hij verwijderd. Medo hield er een gebroken rug aan over. Beschaamd maar nog steeds van plan aan haar te verdienen, verhuurde de eigenaar haar aan een geisoleerd bergdorpje voor het versleuren van boomstammen. 15 jaar lang heeft ze daar gewerkt, zonder in contact te komen met een andere olifant. Lek kwam erop uit en heeft met hulp van andere fondsen haar kunnen overkopen. Sindsdien leidt ze een gelukkig en sociaal leven in het park.

Chang Yim
 

Onno met Lek en Chang Yim

Chang Yim of de “lachende olifant” (chang betekent olifant in het Thais en yim betekent lach) is geboren in Elephant Nature Park op 12 juli 2009. Bij ons bezoek was hij 1 maand oud. Hij steelde dan ook de show. Alle bezoekers stootten ooh en ah kreetjes uit als ze hem in het vizier kregen. Onno en Juno hadden de eer hem te aaien. Zijn moeder Dok Ngern was een voormalige Bangkok bedelaarster. Toen ze in het Park arriveerde was ze bezaaid met littekens en wonden. Ze had mentaal ook veel problemen. De andere olifanten namen haar al snel op in de groep. Ze ontpopte zich als nanny voor de baby’s van andere olifanten. Met spijt in het hart zag ze haar oogappels, eens groot, telkens terug vertrekken naar een of ander toeristisch trekkingkamp. Eindelijk heeft ze nu haar eigen baby om voor te zorgen. 

Voor andere tragische verhalen maar met happy ending verwijs ik door naar de site van Elephant Nature Park.

Alsof het allemaal nog niet pijnlijk genoeg is, kregen we ook nog te horen van de Phajaan ceremonie, een gebruik in Thailand om de olifant te temmen.  Op 7 jarige leeftjd wordt het olifantenjong gescheiden van de moeder. Hij wordt volledig omwikkeld met touwen. De olifant kan geen voet mee verzetten.

Alsof dat op zich al niet bedreigend is, beginnen ze hem te folteren. Ze hakken met haken in zijn vel, dit gedurende dagen totdat de olifant zijn ziel is gebroken en de mens gehoorzaamt.

 

Hier een video op youtube van de ceremonie, niet voor gevoelige kijkertjes (o.m. ik).

Als je ooit naar Thailand gaat, bezin voor je je dikke kont op een olifant hijst. Die draagstoelen zijn zeer pijnlijk voor de olifant. In het kamp liep het vol olifant met littekens op de rug door die stoelen.

Een fijne dag verder.